تعیین اهداف شخصی قندخون برای هر بیمار میتواند جان هزاران بیمار دیابتی را نجات دهد
11 دسامبر 2017- یک مدل آماری برای آنالیز هزینه ها توسط محققان دانشکدهی پزشکی دانشگاه شیکاگو نشان می دهد برنامههای درمانی که در آنها اهداف قندخون برای هر یک از بیماران دیابتی بر اساس سن و سابقهی بیماری آنها تعیین میشود، در مقایسه با استراتژیهای درمانی ملی میتواند به صرفهجویی 13546 دلار در هزینههای مراقبتهای بهداشتی در طول عمر بیمار، کمک کند.
نتایج این تحقیق که در مجلهی the Annals of Internal Medicine منتشر گردید، نشان میدهد که اکثر صرفهجویی در هزینهها به کاهش مصرف دارو مربوط میشود. مراقبتهای فردگرایانه برای هر بیمار، همچنین موجب ارتقاء اندکی در سالهای زندگی با کیفیت این افراد (مدت زمانی که بیمار از سلامت نسبی خوب برخوردار استو به عوارض شدید مبتلا نشده است)، میشود.
نویسندهی ارشد این مقاله دکتر Laiteerapong میگوید: مردم نمیخواهند بر اساس یک استاندارد یا یک الگوریتم درمان شوند بلکه آنها میخواهند بر اساس وضعیت جسمی فعلی و سابقهی بیماریشان تحت درمان قرار گیرند.
او افزود: این مدل، به پزشکان نشان میدهد که کنترل گلایسمیک فردی را باید در تجویز داروها و ارائه ی راهکارهای درمانی در نظر بگیرند، اینکار نه تنها به صرفهجویی در هزینههای سیستم سلامت کمک میکند بلکه هم راستا با خواستهی بیماران است. هموگلوبین A1c، یک معیار اندازهگیری موفقیت بیمار در کنترل قند خون است، سالهاست که انجمن دیابت آمریکا یک هدف استاندارد را برای مقدار هموگلوبین A1c(کمتر از 7 درصد) برای اکثر افراد مبتلا به دیابت تعیین کرده است.
در سال 2012، انجمن دیابت امریکا و انجمن اروپایی مطالعات دیابت با انتشار بیانیهای پیشنهاد کردند که پزشکان بر اساس چندین عامل از جمله: سن، امید به زندگی، عوارض و مدت زمان ابتلا فرد به دیابت، اهداف قندخون را برای هر بیمار بطور خاص تعیین کنند. در بسیاری از موارد برای مثال در یک بیمار مسن که دههها با دیابت زندگی کرده است و به چندین عارضهی ناشی از دیابت مبتلا میباشد، کنترل سختگیرانهی قندخون مناسب نمیباشد، بنابراین اهداف HbA1C برای این گروه از بیماران میتواند کمتر از 8 درصد در نظر گرفته شود.
در این مطالعهی جدید، دکتر Laiteerapong و همکارانش از یک مدل آماری برای محاسبهی هزینههای مراقبتهای بهداشتی در طول عمر متوسط مورد انتظار بیماران استفاده کردند. آنها اطلاعات 569 بیمار را از نظرسنجی ملی بهداشت و تغذیه( NHANES) که نمایندهی جمعیت بزرگسالان بالای 30 سال مبتلا به دیابت نوع 2 درآمریکا می باشد، تجزیه و تحلیل کردند.
در این مدل متغیرهایی نظیر سن، مدت زمان ابتلا به دیابت، سابقهی عوارض ناشی از دیابت نظیر بیماری قلبی، فشارخون، سکته، رتینوپاتی و بیماری کلیوی در نظر گرفته شد. هزینهها برای رژیمهای درمانی معمول دیابت نوع 2 با داروهایی مانند متفورمین، انسولین و سولفونیل اورهها و هزینههای درمانی رویدادهای مهمی مانند حملهی قلبی یا سکتهی مغزی محاسبه شد(بر اساس هزینههای استاندارهای در مقالات تحقیقاتی) .
با استفاده از این دادههای ورودی، محققان2500 شبیه سازی برای طول عمر باقی مانده ای که انتظار میرود، برای هر یک از بیماران با هر دو نوع استراتژی درمانی: مقادیر شخصی HbA1C که در طول عمر فرد تغییر میکند، در برابر مقادیر استاندارد که مقدار آن ثابت و کمتر از 7 درصد است، انجام دادند.
نتایج این آنالیز نشان داد که استراتژی کنترل فرد گرایانه موجب صرفهجویی در هزینههای مراقبتهای بهداشتی به میزان 13564 دلار به ازای هر فرد در طول زندگی نسبت به استراتژی یک شکل استاندارد میشود( 105307 دلار در برابر 118853دلار در طول عمر).
این تفاوت تقریباً به طور کامل به کاهش هزینههای دارویی مربوط است (34521 دلار در برابر 48763 دلار). با توجه به این که حدود 17.3میلیون بزرگسال بالای 30 سال در ایالات متحده به دیابت نوع 2 مبتلا میباشند، بر اساس این مدل میتوان 234 میلیارد دلار در هزینهها در طول عمر بیماران در سراسر کشور صرفهجویی نمود.
این مدل کاهش اندکی را در امید به زندگی (36 روز) به دلیل افزایش عوارض در استراتژیهای فردی پیش بینی میکند. دکتر Laiteerapong این موضوع را به محدودیتهای آماری در این مدل مربوط میداند که قادر به افزودن فواید تجمعی دراز مدت درمان به نتایج آنالیز نیست. او میگوید: تفاوت در امید به زندگی و نرخ عوارض، بسیار کوچک هستند، اما انتخاب اهداف فردی برای HbA1C میتواند میزان مصرف داروها را در سال به نصف کاهش دهد، اگر من به بیمارانم توضیح دهم که با این استراتژی میتوانید میزان مصرف داروهایتان را به نصف کاهش دهید، اما احتمال کمی وجود دارد که یک ماه کمتر زندگی کنید، کاملاً مطمئن هستم که آنها از استراتژی فردی استقبال میکنند.
منبع و سایت خبر:
Annals of Internal Medicine, 2017; DOI: 10.7326/M17-0537
www.sciencedaily.com/releases/2017/12/171211192717.htm